داروهای پیشگیری کننده (کنترل کنندهها)، از ریه محافظت کرده و از بروز حمله آسم جلوگیری میکند. این داروها با کاهش التهاب و مخاطات در راه هوایی اثر میکنند.
این داروها، حاوی مقادیر بسیار کمی از کورتونهای استنشاقی هستند.
این داروها بسیار ایمن بوده و در دوزهای معمولِ تجویز شده توسط پزشک، تنها بخشی از آنها از ریه جذب میشود.
این داروها در برخی از موارد با نوعی دیگر از داروها در دسته داروهای طولانی اثر تسکیندهنده ترکیب میشوند. دوز داروهای کنترل کننده بر اساس علائم بیمار ممکن است افزایش یابد.
پزشک تعداد پاف مصرفی و دوز دارو را بر اساس علائم شما تنظیم میکند.
داروهای تسکین دهنده فوری (تسکیندهندهها)، به منظور بهبود علائم آسم، در زمان بروز آن، تجویز میشوند.
در گذشته، اغلب داروهای استنشاقی تسکیندهنده تنها یک برونکودیلاتور (باز کننده مجاری هوایی) بودند.
برونکودیلاتورها میتوانند علائم آسم را برطرف کنند اما نقشی در کاهش التهاب (تورم) مجاری هوایی ندارند. بنابراین التهاب که علت اصلی بروز علائم آسم است را کنترل نمیکنند. این درست مانند خوردن یک مسکن در زمان دندان درد است، به این معنی که درد برطرف میشود، اما پوسیدگی هنوز وجود دارد و در صورت عدم مراجعه به دندانپزشک و ترمیم آن، مجدداً بروز کرده و به مرور بدتر میشود.
بنابراین، علاوه بر دریافت داروی بازکننده مجاری هوایی، لازم است که داروی استنشاقی کنترل کننده به صورت منظم مصرف شود تا راههای هوایی را از حملات آسم حفظ کند. بهتر است داروهای کنترل کننده سریع آسم نیز حاوی کورتون (ضد التهاب) باشد.
ممکن است داروی کنترل کننده شما با داروی تسکین دهنده یکسان باشد.
برخی از داروهای تسکیندهنده شامل دوز کمی از کنترل کننده (کورتون) و یک داروهای طولانی اثر با اثر سریع تسکیندهنده ( مانند فورمترول) هستند. این داروها میتوانند هم به عنوان تسکیندهنده و هم به عنوان کنترلکننده تجویز شوند. به این معنی که این دارو به صورت منظم و روزانه استفاده میشود و همینطور در زمان حمله میتوان از آن استفاده کرد.
برای بیماران مبتلا به آسم خفیف (علائم آسم به دفعات کم در هفته) مصرف در زمان حمله داروی ترکیبی (حاوی کنترلکننده و تسکیندهنده) کافی است.
باید در نظر داشت، که در صورتی که علائم آسم بیشتر از قبل رخ میدهند و اسپری شما ترکیبی نیست، باید حتماً یک داروی کنترل کننده به صورت منظم و هر روز مصرف شود.
